Sł. B. ks. Wojciech Piwowarczyk

 „Kultura jest potrzebna do pełnej doskonałości osoby ludzkiej i dla dobra wspólnoty” (ks. Wojciech Piwowarczyk)

W swoim nauczaniu Sługa Boży ks. Wojciech Piwowarczyk zwraca uwagę na istotę duchowego i religijnego wymiaru osoby w aspekcie społecznego współistnienia. Człowiek nie jest cząstką przyrody czy społeczności, ale kimś wielkim, wyjątkowym – tym, który posiada godność i świadomość, iż we wnętrzu jego głębi jest Bóg Stwórca i oczekuje go. Dzięki naturze wolnej i rozumnej, jaką posiada, dzięki sumieniu, łasce i współpracy ze swym Stwórcą decyduje o swym losie. Górując rozumem, panuje na światem rzeczy[1] i w ten sposób włącza się w urzeczywistnianie zbawczego planu: „Czyńcie sobie ziemię poddaną” (Rdz 1, 28). Gdy tak odczytuje swój sens życia, wówczas kształtuje rzeczywistość na miarę kultury.

Czym jest kultura? Jej istotą jest umacnianie i wzbogacanie wspólnego dobra służącego człowiekowi. To wszelkie działanie związane z tradycją, zwyczajami uszlachetniającymi człowieka, ustalonymi przez wzory i wzorce służące jego rozwojowi. Jest więc dobrem. Człowiek wybierając je i urzeczywistniając w swoim życiu staje się również twórcą kultury[2].

Sługa Boży zauważa, że cała kultura powinna być przeniknięta treścią Ewangelii, ponieważ wiara chrześcijańska pomaga człowiekowi nadać jej właściwe miejsce i sens w całym ludzkim życiu. Dlatego też powinien on zapoznawać się z kulturą, z jej zasadami, łączyć nowe zdobycze wiedzy z pogłębianymi zasadami wiary i moralnością chrześcijańską[3].

Ponieważ jej najważniejszym zadaniem jest kształtowanie ludzkiego serca i sumienia, które uwrażliwia na piękno, dlatego czyni go zdolnym do przeżywania transcendencji – do bycia blisko Boga jako odwiecznego Twórcy, do współdziałania z Nim dla rozwoju siebie i dóbr kultury[4]. Tak dojrzała kultura pomaga w przyjęciu Ewangelii i umacnianiu życia chrześcijańskiego[5].

Kościół jest tą przestrzenią, w której przygotował on miejsce dla kultury. Tworzył i tworzy oraz kształtuje ją na fundamencie Ewangelii. Dorobek w tym względzie jest trwały i nieoceniony, z pewnością dlatego, że uzgadnia on wartości wytworów kultury z nauką chrześcijańską. Każde odkrycie wymaga nowych badań w oparciu o prawdy teologiczne, aby w kierowaniu duszami sięgać po obiektywne dobra kulturowe, prawdziwie służące integralnemu rozwojowi człowieka.

Ks. Wojciech Piwowarczyk zauważa, że właśnie dlatego w duszpasterstwie należy wykorzystywać osiągniecia teologii i dorobek różnych nauk. Kościół zaś powinien uznać te nowe kierunki sztuki, które będą umacniać człowieka i  ułatwiać mu więź z Bogiem oraz pogłębiać ją[6].

Alicja Janiak

[1] Rekolekcje o Kościele w świecie współczesnym, rękopisy, autorskie nauki rekolekcyjne, 1954, Archiwum Diecezjalne w Kielcach, s. 11.
[2] Tamże, s. 28.
[3] Tamże, s. 30.
[4] Tamże, s. 29.
[5] Tamże, s. 28.
[6] Tamże, s. 30.