Alicja Janiak

ŚWIĘTA MARIA MAGDALENA

Maria Magdalena to święta, która na kartach Ewangelii rozpoznawana jest jako osoba, doświadczająca bezmiernej miłości od Pana Jezusa.

Według biblijnej relacji pochodziła z zamożnej, handlowej miejscowości Magdala, położonej nad Jeziorem Galilejskim, około 4 km na północny zachód od Tyberiady. Prawdopodobnie sama Magdalena była dobrze sytuowana, tak jak wielu mieszkańców.

Jak czytamy w Ewangelii, Pan Jezus wyrzucił z niej siedem złych duchów (Mk 16, 9; Łk 8, 2).

Jako młoda kobieta prowadziła grzeszne życie. Pan Jezus, który przyszedł do grzeszników, a więc do tych, którzy się źle mają, widział głębię jej serca. Wiedział, że szuka prawdziwej miłości i tęskni za nią. Doświadczyła od Pana nawrócenia i przebaczającej miłosiernej miłości, dlatego radykalnie zmieniła swoje życie, ofiarując Mu je i swoją oblubieńczą miłość do Niego. Jest świętą miłości i ogromnego zaufania w dobroć Boga oraz Jego miłosierdzie. Jak zrozumiała swoją błędną drogę i przyznała się do swoich błędów, tak tym bardziej chciała od tej chwili kochać tylko Chrystusa miłością czystą, odważną, wyrazistą bez moralnych kompromisów. To stało się celem jej życia. Stała się odważną bohaterką w swoich postawach, najpierw wobec decyzji porzucenia życia w grzechu, a potem przyjęcia Bożej miłości jako daru, rozwijając go w swoim życiu. Była uczennicą Pana Jezusa i wspierała Go także materialnie. Ewangelie wspominają, że należała do kobiet, które usługiwały Panu ze swego mienia.

Była obecna w kluczowych momentach życia Pana Jezusa!

Bo to ona stała pod krzyżem razem z Maryją i Janem podczas ukrzyżowania i śmierci Jezusa (Mk 15, 40; Mt 27, 56; J 19, 25) oraz zdjęcia Go z krzyża i podczas pogrzebu. Była jedną z trzech niewiast, które udały się do grobu, aby namaścić ciało Ukrzyżowanego (J 20, 1). To Jej najpierw Zmartwychwstały ukazał się jej jako ogrodnik, zanim zobaczyli go uczniowie (J 20, 15). Ona pierwsza powiedziała Apostołom, że Chrystus żyje (Mk 16, 10; J 20, 18). Dlatego jest nazywana apostola Apostolorum – apostołką Apostołów, a Kościół przez długie stulecia recytował w jej święto uroczyste wyznanie wiary. Kościół zarówno na Wschodzie jak i Zachód oddaje Magdalenie liturgiczną cześć tego samego dnia – 22 lipca.

Jednak najpiękniejszym epizodem z życia Marii Magdaleny, wzruszającym, przynoszącym radość i nadzieję, odsłaniającym sens jej wiary, było ukazanie się jej Zmartwychwstałego Pana w poranek wielkanocny. Ileż można odczytać miłości w krótkim dialogu pomiędzy Zmartwychwstałym a nią! Gdy odezwał się do niej po imieniu: „Mario!”, ona Go natychmiast rozpoznała i zawołała: „Rabbuni”, to znaczy nauczycielu (J 20,16). Rozpoznała Go, gdy wypowiedział jej imię.

Chrystus to Bóg, który zna imię każdego z nas i z miłości woła nas po imieniu. Jesteśmy Mu kimś bliskim, kochanym, a to właśnie pokazuje ten fragment Ewangelii.

Kult św. Marii Magdaleny jest powszechny w Kościele od pierwszych wieków. Ta święta należy bowiem do bardzo popularnych świętych być może dlatego, że jest bardzo kobieca i bardzo ludzka. Jest patronką osób nawracających się i poszukujących duchowej odnowy. Czczona jest ponadto przez perfumiarzy i osoby zajmujące się pielęgnacją. W tradycji chrześcijańskiej uchodzi za wzór wiernej uczennicy Chrystusa i pierwszej głosicielki Zmartwychwstania.

W tradycji wschodniej przedstawiana jest z czerwonym jajkiem, co symbolizuje głoszenie Zmartwychwstania. Natomiast w Polsce jest otaczana wielką czcią, o czym świadczy fakt, że w całym kraju znajduje się ponad 100 kościołów pod jej wezwaniem, spośród których najbardziej znany jest ten w Biłgoraju na Roztoczu lubelskim.

Według opowiadań ludowych, w 1603 r. na skraju Puszczy Solskiej ośmiu pastuszków pasących bydło usłyszało przedziwne dźwięki. Gdy udali się za rozchodzącym się głosem, odnaleźli jakby dwa dzwony wiszące na drzewie. Wieść o tym zdarzeniu rozniosła się szybko po okolicy. Ludzie przybywali na to miejsce, by się modlić. W tym czasie niektórzy widzieli przedziwną panią, niektórzy słyszeli głos: „Człowiecze grzeszny, masz to ogłosić zjawienie, by Bóg i Magdalena tu miały uwielbienie”. Miejsce to otoczono czcią. Wielu przybywających ludzi otrzymywało tu rozliczne łaski, odzyskiwało zdrowie. Przybył na to miejsce także właściciel tych terenów Jan Zamoyski – Kanclerz i Hetman Wielki Koronny. Doznawszy wielu łask, polecił wznieść niewielki kościółek. Ponieważ wieść o tym cudownym miejscu rozchodziła się szybko, kościół nie mógł pomieścić licznie przybywających wiernych. Ordynat Tomasz Zamoyski w 1644 roku wzniósł większy drewniany kościół, a w jego pobliżu klasztor, do którego sprowadził franciszkanów z Lublina.

Dziś na miejscu objawienia stoi kaplica odbudowana w 1856 r. Wewnątrz niej znajduje się jednokondygnacjowy przyścienny ołtarz z murowaną mensą. W centrum jest barokowy obraz namalowany w 1797 roku, który przedstawia św. Marię Magdalenę Po prawej stronie przy wejściu znajduje się kamienna studnia, z której pielgrzymi mogą czerpać wodę[1].

2 maja 2019 roku do biłgorajskiego sanktuarium zostały uroczyście wprowadzone relikwie św. Marii Magdaleny. Parafia otrzymała je z katedry św. Karola Boromeusza w Mediolanie. Biskup Marian Rojek, ordynariusz diecezji zamojsko-lubaczowskiej, dokonał uroczystego aktu intronizacji relikwii.

Natomiast 12 kwietnia 2021 r. Kongregacja do spraw Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów, mocą władzy nadanej jej przez papieża Franciszka, wydała dekret ustanawiający św. Marię Magdalenę patronką Miasta Biłgoraj[2].

Święta Maria Magdaleno, Ty któraś ukochała Chrystusa i Jego Boskie Serce pełne miłości i dobroci, módl się za nami!

[1] https://www.niedziela.pl/artykul/17786/nd/400-lat-objawien-sw-Marii-Magdaleny-w-Bilgoraju-1
[2] https://pl.aleteia.org/2021/07/21/sw-maria-magdalena-objawila-sie-w-polsce-w-tym-roku-zostala-patronka-miasta
Fotografia: archiwum własne