Alicja Janiak
ŚWIĘTA KATARZYNA ZE SIENY
Święta Katarzyna urodziła się w 1347 roku jako dwudzieste trzecie dziecko w rodzinie sieneńskiego farbiarza Giacomo Benincasa. Nie otrzymała wykształcenia, natomiast otrzymała wcześnie powołanie do wyjątkowej więzi i relacji z Bogiem. Od 6 roku życia miała wizje mistyczne. Gdy miała 7 lat złożyła ślub dziewictwa. W wieku szesnastu lat wstąpiła do III Zakonu św. Dominika. Gdy miała około dwadzieścia lat (1366–1367) przeżyła mistyczne zaślubiny. W mistycznej wizji przyszedł do niej Pan Jezus i nałożył na jej palec niewidoczną dla oczu obrączkę[1].
Rdzeniem jej oddania siebie Bogu była oblubieńcza miłość do Chrystusa Ukrzyżowanego. W życiu społecznym wyróżniała się opieką i troską o chorych oraz cierpiących. Prowadziła intensywną działalność publiczną, gdyż na okres jej życia przypadł czas burzliwych konfliktów politycznych, społecznych i religijnych.
Jej życie i działalność miały znaczący wpływ na jej otoczenie. Godziła zwaśnione rody, negocjowała pokój między Państwem papieskim a miastami włoskimi. Dzięki niej papież Grzegorz XI zdecydował się na powrót do Rzymu. Wspierała papieża Urbana VI w budowaniu jedności Kościoła. Zmarła mając zaledwie 33 lata.
Kanonizowana została w roku 1461 przez Piusa II, doktorem Kościoła ogłosił ją Paweł VI w 1970 roku, a patronką Europy ustanowił ją Jan Paweł II w 1999 roku[2].
Pozostawiła po sobie kilka dzieł, które spisali jej uczniowie. Najbardziej znany jest Dialog o Bożej Opatrzności, czyli księga Boskiej Nauki. W Dialogu zapisane zostały mistyczne spotkania z Bogiem, związane również z bieżącymi wydarzeniami w kraju i Europie. Głównym przesłaniem dzieła jest nieskończona, wieczna i zbawcza miłość Boga do człowieka.
W dialogach z Katarzyną, Bóg zwraca jej uwagę, że tylko miłość uporządkowana, na płaszczyźnie łaski pozwala człowiekowi trwać w miłości Bożej i kierować się nią w życiu.
Przyjęcie Bożej miłości do swego serca pozwala być bardzo blisko Boga, utożsamiać się z samym Chrystusem[3].
Święta wskazuje, że prawdziwa relacja z Bogiem jest możliwa tylko na płaszczyźnie miłości nadprzyrodzonej. Ma zarazem konkretny wyraz w postaci czynu ludzkiego. Wyraża się czułą, mądrą, roztropną miłością, pełną wrażliwości społecznej. Wszyscy jesteśmy wszczepieni w szczep winny, którym jest sam, Jezus Chrystus, a my jesteśmy Jego latoroślami. To z Niego czerpiemy moc i siłę do miłowania we właściwy sposób według woli Bożej. W Dialoguzanotowane zostały słowa, które Pan Jezus skierował do niej: „Miłość jest tym, co wiąże latorośle ze szczepem przez prawdziwą pokorę, zdobytą w poznaniu siebie i Mnie. Więc widzisz, że wszystkich was przysłałem jako robotników. I teraz znowu was zapraszam, bo świat staje się coraz gorszy. Rozmnożyły się tak bardzo ciernie, że zdusiły ziarno, które nie chce wydać żadnego owocu łaski (por Mt 13,7; Łk 8,7; Mk 4,7)”[4].
Na to święta mu odpowiada: „O niewysłowiona, najsłodsza miłości! […] O przepaści miłości! Więc oszalałeś dla stworzeń Twoich, jak gdybyś nie mógł bez nich żyć, choć jesteś Bogiem naszym i niczego Ci od nas nie potrzeba. […]. Cóż Cię skłania do tak wielkiego miłosierdzia? Miłość, a nie zobowiązanie, jakie masz względem nas ani pożytek, jaki masz z nas…”[5]
Święta Katarzyna zauważa, że człowieka najbardziej ujmuje w Bogu Jego miłość wobec własnego stworzenia. On pociąga nas swoją miłością, która w najwyższym stopniu objawiła się na krzyżu Chrystusa. On przyjął w swojej uległości śmierć za każdego człowieka – za każdego z nas, aby dać życie prawdziwe, wieczne.
Bóg Ojciec powiedział do świętej: „Oto jak pociągnął wszystko do siebie, okazując miłość niewysłowioną, którą żywię ku wam; bo serce człowieka jest zawsze pociągane przez miłość. Nie mógł okazać wam większej miłości niż oddając za was życie (por. J 15,3). Więc człowiek daje się pociągać sile miłości, jeśli nie jest tak ślepy, aby stawiać opór tej sile pociągającej”[6].
Według Patronki Włoch Chrystus jest Mostem[7], który staje się zarazem Drogą, prowadzącą we właściwym kierunku. Więź z Nim umacnia osobę człowieka moralnie i duchowo. Stanowi przestrzeń duchowego rozwoju. Tylko tutaj człowiek jest w stanie poznać Boga, przyjąć Go jako Dobro najwyższe, przylgnąć do Niego i pragnąć Go całym sercem[8].
Święta Katarzyna jako Doktor Kościoła i patronka Europy, jest przykładem miłości, która łączy głęboką mistykę z zaangażowaniem w sprawy doczesne świata, w tym także Kościoła.
Święta Katarzyno ze Sieny módl się za nami!
[1] H. Kaczmarek, Troska świeckich o Kościół. Inspiracje i pouczenia św. Katarzyny ze Sieny, „Karto-Teka Gdańska” 2021, nr 1(8), s. 51.
[2] Tamże, s. 52.
[3] Św. Katarzyna ze Sieny Dialog o Bożej Opatrzności, czyli księga Boskiej Nauki, Poznań 1987, s. 14.
[4] Tamże, s. 57.
[5] Tamże, s. 58.
[6] Tamże, s. 60.
[7] Tamże, s. 61.
[8] Por. tamże, s. 63.
Fotografia – archiwum prywatne.