Alicja Janiak
SERCE JEZUSA KRÓLU I ZJEDNOCZENIE SERC WSZYSTKICH
Zwracając się do Pana Jezusa jako Króla, mamy świadomość, że On jest Władcą nie z tego świata, a zarazem jest Panem całego wszechświata i wszelkiego stworzenia. Sprawuje On władzę jako Bóg, a wyraża się to poprzez postawę służby i wieczną wierną miłość. Wszystko do Niego należy, ponieważ dał Mu to Bóg Ojciec. Charakterystyczną jednak cechą królowania Chrystusa jest uległość wobec woli Ojca i wolność w stosunku do człowieka. On nie przymusza, ale zaprasza, dyskretnie towarzyszy swą obecnością i łaską. Króluje potęgą wszechmocy w wolności i miłości.
W Polsce rozpowszechniony kult Serca Pana Jezusa wyraża się w uznawaniu Go za Króla i Zbawiciela, a także w pragnieniu zjednoczenia serc w miłości do Niego.
On Jest Królem na wieki – na całą wieczność. Może być Królem każdego z nas, jeśli uznamy Go za swego Pana, wywyższymy Go we własnym sercu. Damy Mu w nim miejsce niczym tron wyłącznie dla Niego w znaczeniu Jego pierwszeństwa w całym naszym życiu, pośród naczelnych wartości. Święty Augustyn powiedział: „Gdzie Bóg jest na pierwszym miejscu, tam wszystko jest na swoim miejscu”. Parafrazując te słowa, można powiedzieć, że jeśli Chrystus jest na pierwszym miejscu, to wszystko jest na swoim miejscu.
Pan daje nam wolność i możliwość wyboru Go za Króla. Jeśli stanie się Królem w naszym sercu, wówczas działać będzie swoją łaską w nas. Dlatego wezwanie z Litanii do serca Pana Jezusa: „Serce Jezusa Królu i zjednoczenie serc wszystkich” jest niezwykle aktualne. Tylko bowiem łaska może nam pomóc być lepszymi i dzięki niej Bóg może zjednoczyć ludzkie serce z Jego Sercem, a także ludzkie serca pomiędzy sobą.
Zjednoczenie z Panem oznacza, iż On jest jedyny i najważniejszy w naszym życiu; to zarazem całkowite oddanie się Mu i poddanie swej woli, rozumu, uczuć i działań. Jest to zarazem przyjęcie Jego ewangelicznego stylu życia, słuchanie i wypełnianie Jego woli codziennie, odczytywanie jej w różnych sytuacjach i wydarzeniach, kierowanie się zasadą miłości wobec innych, którą święty Jan Paweł II określił mianem normy personalistycznej[1].
Zjednoczenie serc wszystkich to także dążenie do jedności w myśleniu, do życia najważniejszymi wartościami, jak: dobro, prawda, piękno, miłość, wiara, a zarazem zmierzanie do wzajemnej bezinteresownej życzliwości tak, jak to czynili pierwsi chrześcijanie. Była wśród nich wzajemna życzliwość i wynikająca zeń pomoc, dlatego mówiono o nich: „patrzcie, jak oni się miłują”. Mieli bowiem jednego Króla Chrystusa, żyli zjednoczeni w Nim i dla Niego. On był dla nich wzorem i autorytetem.
My sami jako ludzie nie osiągniemy prawdziwego zbliżenia i zjednoczenia ani z Bogiem, ani z drugim człowiekiem, ani ze sobą samym.
Pan Jezus zaprasza nas do korzystania z Jego pomocy w tych relacjach. Kiedyś powiedział do uczniów i do słuchających Go: „Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was pokrzepię” (Mt 11, 28). Mamy więc zapewnienie, że wielkie rzeczy Bóg odkrywa przed małymi, pokornymi, którzy potrafią przyjść do niego jak dzieci, stanąć w całej prawdzie przed Nim, wobec siebie, wobec innych oraz wobec różnych okoliczności życia. Dlatego z ufnością wołamy: „Serce Jezusa, Królu i zjednoczenie serc wszystkich, zmiłuj się nad nami!”
[1] K. Wojtyła, Miłość i odpowiedzialność, Lublin 2010, s. 43.
Fot. archiwum prywatne, Figura Pana Jezusa znajdująca się w parafii Ducha Świętego w Kielcach