Alicja Janiak
ŚWIĘTY JÓZEF
Czy jest ktoś, kto nie zna świętego Józefa? Niemożliwe. To bardzo ważna postać w ziemskim życiu Pana Jezusa: Człowiek, którego karty Ewangelii nie zapisały ani jednego jego słowa. Święty Milczący, który tworzył historię zbawienia świadectwem życia. Z zawodu cieśla, żyjący w całej swojej egzystencji miłością do Boga i do ludzi.
Miłość do Boga Ewangelia ukazuje u św. Józefa w formie pobożności, mądrości, a nade wszystko jego postawę uległości wobec woli Bożej. Wszystkie te cechy św. Mateusz zamyka w słowie „Mąż sprawiedliwy” (Mt 1,19). To ze względu na miłość do Boga przyjął brzemienną Maryję. Od Anioła usłyszał, iż jest to dzieło Ducha Świętego i żeby nie lękał się zadania przybranego ojcostwa wobec Jezusa Emannuela i miłości wobec Jego Matki.
Kochał Pana Jezusa i Maryję w swoim doczesnym życiu. Troszczył się o ich bezpieczeństwo i godny byt materialny. Miłością był zanurzony w realizm swojego życia i swoich najbliższych: Maryi i Jej Dziecka[1].
Jeden z obrazów słynnego włoskiego barkowego malarza Orazio Gentileschiego pt. Ucieczka do Egiptu, przedstawia Świętą Rodzinę podczas ucieczki do Egiptu przed Herodem. Malarz realistycznie przedstawił scenę biblijną według tekstu Ewangelii św. Mateusza (Mt 2,13-15). Obraz powstał pomiędzy 1625-1628 rokiem. Mały Jezus jest na kolanach Maryi. Dziecko jest karmione przez Matkę i widoczna jest delikatnie pokazana naturalna w tym wieku beztroska dziecka. Nieopodal leży święty Józef, zmęczony i śpiący.
Oto jeden z epizodów codziennego życia Świętego opiekuna małego Jezusa. Codzienność bez patosu, zwyczajna, prozaiczna, niezauważalna zewnętrznie, choć bogata w zbawienne wydarzenia. Ale to właśnie w takiej rzeczywistości rozgrywa się najważniejszy scenariusz ludzkiego życia: spotkanie z Bogiem Wiecznie Żyjącym. Rzeczywistość zmienia diametralnie swoją naturę, gdy zostaje zaproszony do udziału w niej Bóg. Natura rzeczywistości zostaje ubogacona o nadprzyrodzony wymiar wiary. Choć zewnętrznie nic się nie zmienia, to wewnętrznie już człowiek żyje życiem, w którym ostatnie słowo ma Bóg-Miłość. Tak działo się właśnie w życiu św. Józefa.
Żył on Bogiem w zwykłej codzienności. Dzięki temu stała się ona przestrzenią wypełniania Jego woli, przybierając postać miłości i odpowiedzialności.
W tych etycznych postawach odnajdujemy duchową wielkość i świętość Józefa. Wyrasta ona przede wszystkim z więzi z Bogiem. Jest to wierność w rozpoznawaniu woli Bożej, przyjmowanie jej w codzienności i na zawsze. Nawet wtedy, gdy trudno, gdy ciężko, malarz nie waha się przedstawić jej w sposób bardzo realistyczny.
Słowa, które skierował Anioł do św. Józefa: „Józefie, synu Dawida, nie bój się wziąć do siebie Maryi, twej Małżonki; albowiem z Ducha Świętego jest to, co się w Niej poczęło. Porodzi Syna, któremu nadasz imię Jezus, On bowiem zbawi swój lud od jego grzechów” (Mt 1,20-21), stanowią moment kluczowy i centralny biblijnej prawdy o św. Józefie. W tej próbie i doświadczeniu święty Patriarcha, oprócz miłości do Boga, okazuje Mu całkowite zaufanie, podejmując to zadanie. Staje się więc powiernikiem Bożej tajemnicy, a wobec Jezusa Chrystusa ziemskim ojcem i opiekunem[2].
Dzięki swojej wewnętrznej dojrzałości i przyjętej łasce, droga Józefa z Nazaretu spotyka się z drogami Bożymi i drogą Maryi – on idzie razem z Nią w tym samym kierunku, któremu na imię Wcielenie i Odkupienie[3].
Bóg wezwał św. Józefa, aby w życiu ziemskim służył bezpośrednio osobie i misji Jezusa poprzez sprawowanie swego ojcostwa i opieki nad Nim. Teraz w wieczności jako Opiekun Kościoła świętego staje się On opiekunem tych wszystkich, którzy szukają pomocy u niego i proszą Go, aby się wstawiał w różnych prośbach i potrzebach u Boga. Bóg zaś widzi miłość św. Józefa do ludzi i czyni go świętym, a więc skutecznym orędownikiem dla wielu z nas.
Zatem, święty Józefie módl się za nami!
[1] Jan Paweł II, Adhortacja apostolska „Redemptoris Custos” o świętym Józefie i jego posłannictwie w życiu Chrystusa i Kościoła (15 VIII 1989), nr 16-17.
[2] Tamże, nr 5.
[3] Tamże, nr 6.
Fotografie – archiwum prywatne.